น้ำหนักหนังสือ   กรัม 

หากคืนนั้นเธอบอกพ่อสักคำว่าจะไปไหน
พ่อก็จะไม่วิ่งกลับเข้าไปในกองไฟ
แล้วอย่างนี้จะให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร
ปวีวรรณกัดริมฝีปากกลั้นเสียงครวญครางแห่งความเสียใจ
เธอไม่รู้ว่าตุลย์จะมองเธอด้วยสายตาแบบใด
เย้ยหยัน ชิงชัง หรือสมเพชเวทนา
เขากระชากเธอให้ลุกขึ้นยืนทั้งที่ขาทั้งสองข้างสิ้นเรี่ยวแรง
สองมือบีบต้นแขนแน่น ใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตนเป็นหลักพิง
ขณะเดียวกันก็ตรึงเธอด้วยแววตาดุดัน...
“ถ้าคิดว่าเป็นต้นเหตุให้พ่อตาย เธอก็ต้องชดใช้
ด้วยการทำทุกอย่างเพื่อส่งท่านให้ไปดี...อย่างสมเกียรติ”
ใครจะคาดคิด...ประกาศิตของเขาคือท่อทิพย์
ต่อลมหายใจรวยรินของเธอให้ยืดยาว