เพราะการแตะต้องนาฬิกาโบราณ
ทำให้หล่อนต้องกลับไปสู่ปี ค.ศ.1290 อันเป็นยุคกลางของสกอตแลนด์
และมันทำให้หล่อนรู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองคือคนในยุคนั้น ไม่ใช่คนของโลกปัจจุบัน
แถมยังเป็นถึงฝาแฝดของเลดี้วาเนสซ่า ผู้ปกครองปราสาทคาร์เธียนโดรล์
และเมื่อหล่อนถูกกาลเวลาดึงตัวให้ย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง
พร้อมกับพบว่าพี่สาวฝาแฝดของตนเองกำลังจะตายเพราะถูกวางยาพิษ
หนทางเดียวที่จะทำให้ปราสาทคงอยู่ต่อไป นั่นก็คือหล่อนต้องสวมรอยเป็นพี่สาวเสียเอง!
จนกระทั่ง ‘คราเวล แมคเคนซี’ บุกเข้ามาเพื่อหวังจะครอบครองพื้นที่ที่หล่อนปกครองอยู่
และได้เจอกับเลดี้ตัวปลอมอย่างหล่อนเข้า จนเกิดความพิศวาสวาบหวามขึ้นมา
แต่กลับรู้สึกแปลกใจที่นางช่างไม่เหมือนเลดี้คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก
ซ้ำร้ายไปกว่านั้น คราเวล แมคเคนซี คนนี้นี่แหละที่เป็นคนสั่งฆ่าหล่อน
แล้วจะให้หล่อนเผลอใจและกายไปให้กับคนเถื่อน
ที่เป็นทั้งฆาตกรและบุกยึดดินแดนของหล่อนได้หรือ!

*****

หญิงสาวรู้ว่าหล่อนไม่ควรปล่อยกายปล่อยใจไปกับเรื่องนี้ 
แต่ทำไมกับพ่อนักรบหุ่นน่ากินคนนี้ถึงได้มีปฏิกิริยาต่อหล่อนนักก็ไม่รู้
“ที่เจ้าสวมอยู่นี่ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”
“นี่เรียกว่าชุดชั้นใน”
“ชุดชั้นใน?”
“ใช่...” หล่อนตอบเสียงพร่ามากยิ่งขึ้นยามเมื่อเขาเพ่งพิศมองมันอย่างสนใจ
ดูเหมือนว่าชุดชั้นในแสนเซ็กซี่จะเป็นที่สนใจของหนุ่มศตวรรษนี้เหลือเกิน
“แล้วมันถอดอย่างไร”
วาเลนติน่าชะงักงันกับคำถามของเขา แต่แววตาของเขาชวนให้หล่อนอยากสาธิตให้ดู
มากกว่าจะอยากหยุดยั้งตัวเอง
หญิงสาวขยับกายเหมือนอยากจะสาธิตให้เขาดู แต่แล้วเขากลับหยุดยั้งไว้
“ไม่ดีกว่า ข้าชอบแบบนี้...”

“ปภาดา เป็นอีกนามปากกาหนึ่งของ ‘ณัฐกฤตา (ฟองฟาง)’
วันแรกที่เธอส่งต้นฉบับมาให้อ่านมันสะกดเราตั้งแต่พลอตแค่เพียงไม่กี่บรรทัด
และพออ่านไปจนจบก็เล่นเอาเพ้อไปหลายวัน อิจฉานางเอกเหลือเกินค่ะ
ที่ได้ตกอยู่ในวงแขนแน่นๆของพ่อนักรบหนุ่มสุดเถื่อน แถมชุดชั้นในก็ไม่รู้จัก
ถ้าเป็นเรานะ จะขนชุดชั้นในไปสักโหล และลายไม่ซ้ำกัน ฮึ่มมม! (มันเขี้ยว)”
รองสนิท ณ สงขลา บรรณาธิการที่ปรึกษา